Ciało wystawione na widok publiczny

Osiemset lat po śmierci św. Franciszek (1226–2026) jego ciało ponownie zostało ukazane wiernym. Nie jako sensacja czy przedmiot ciekawości, lecz jako znak żywej pamięci i duchowej obecności.
21 lutego 2026 roku w Asyż rozpoczęło się pierwsze tak długie i publiczne wystawienie śmiertelnych szczątków Biedaczyny z Asyżu, wpisane w obchody 800. rocznicy jego śmierci.

Rankiem 21 lutego w krypcie dolnej bazyliki otwarto sarkofag w obecności wspólnoty franciszkańskiej, legata papieskiego oraz władz kościelnych diecezji. Towarzyszyli im zakonnicy różnych gałęzi rodziny franciszkańskiej, osoby konsekrowane i świeccy wierni. Ceremonia miała prosty, niemal surowy charakter – bez rozgłosu, w ciszy i modlitwie.
Wystawienie relikwii nie jest gestem estetycznym ani historycznym, lecz aktem wiary. Dotyka pamięci Kościoła i ukazuje charyzmat, który od ośmiu wieków kształtuje duchowość tysięcy ludzi.

Po południu trumienka ze szczątkami została uroczyście przeniesiona z krypty do dolnej bazyliki i umieszczona u stóp ołtarza papieskiego. W atmosferze głębokiego skupienia relikwie niesiono z najwyższą czcią – był to moment szczególnie poruszający, symbolicznie oddający świętego ludowi Bożemu.
Tego samego dnia odprawiono uroczyste nieszpory transmitowane przez włoską telewizję publiczną, a wieczorem w bazylice odbył się koncert chóralny. W mieście wyraźnie dało się odczuć, że rozpoczyna się czas wyjątkowy.

22 lutego rozpoczął się intensywny program liturgiczny, który potrwa do 22 marca 2026 roku. W jego centrum znajduje się wspólna modlitwa całej rodziny franciszkańskiej – braci mniejszych, konwentualnych, kapucynów oraz Trzeciego Zakonu. To wyraźny znak jedności wokół założyciela, mimo różnorodności form życia i posługi.

W tym czasie wierni mogą modlić się w dolnej bazylice przed ciałem św. Franciszka, przechowywanym w przezroczystej trumience. Wejście odbywa się po bezpłatnej rezerwacji, aby zachować ciszę i modlitewne skupienie. Przewidziano zarówno indywidualne przejście w milczeniu, jak i możliwość krótkiej katechezy prowadzonej przez zakonników.

Nieprzypadkowo wystawienie relikwii przypada na okres Wielkiego Postu. Ciało Franciszka – drobne, naznaczone chorobą i cierpieniem – przemawia szczególnie mocno w kulturze skupionej na sile i zewnętrznym wyglądzie. Nie imponuje formą, lecz spójnością życia. Nie doskonałością fizyczną, ale radykalnym wyborem Ewangelii.
Dla wielu pielgrzymów chwila modlitwy przed szczątkami świętego staje się pytaniem o sens własnego życia i wierność temu, co naprawdę istotne.

Nie wystawia się ciała, by celebrować śmierć. Ukazuje się historię wierności. Święty Franciszek przemawia po ośmiu wiekach nie dlatego, że zachowały się jego szczątki, lecz dlatego, że całkowicie oddał swoje życie. I właśnie to pozostaje jego najtrwalszym dziedzictwem.

 

za: ofmconv.net