Pogrzeb o. Józefa Hajduka

15 września 2025 r. w Lęborku odbyły się uroczystości pogrzebowe śp. o. Józefa Hajduka. Mszy świętej w Sanktuarium św. Jakuba Apostoła przewodniczył minister prowincjalny o. Wojciech Kulig, który wygłosił również homilię. W liturgii uczestniczyli bracia z Prowincji, kapłani, siostra o. Józefa, rodzina, przyjaciele oraz liczni wierni, którzy pragnęli towarzyszyć mu w ostatniej drodze.

W homilii o. Prowincjał nawiązał do słów Chrystusa: „Jeśli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity”. Podkreślił, że życie o. Józefa było właśnie takim ziarnem – oddanym Bogu i ludziom.

– „Nasz zmarły brat był ziarnem, które obumierało dla Pana. Gdy usłyszał głos Pana, nie zatrzymał swojego życia dla siebie. Mógł wybrać inną, łatwiejszą drogę, a jednak postanowił oddać swoje życie na służbę Bogu i ludziom” – mówił o. Prowincjał.

Zaznaczył, że kapłaństwo i życie zakonne wymagają codziennego umierania dla siebie, aby wydać owoc w postaci dobra duchowego i ludzkiego.

– „Ile serc poruszyło się dzięki jego rozmowom, uśmiechowi, dzięki prostym spotkaniom? Ilu ludzi pojednało się z Bogiem przez jego ręce? Ilu chorych namaścił i przeprowadził na tamten świat? Tych owoców nie da się zważyć ani policzyć, ale są najcenniejsze w oczach Boga” – podkreślił kaznodzieja.

O. Kulig przypomniał także, że o. Józef był człowiekiem prostym i skromnym, pełnym wdzięczności, wiernym powołaniu aż do końca. W ostatnich tygodniach życia, choć choroba postępowała bardzo szybko, zachował nadzieję i odwagę.

– „Nie wolno nam zapominać, że droga ucznia Chrystusa prowadzi przez Golgotę, ale też i pusty grób. Dziś wierzymy, że Ten, któremu o. Józef służył, przyjął go do siebie. Stanął przed ołtarzem Baranka w niebie” – mówił Minister prowincjalny.

Na zakończenie homilii wyraził wdzięczność za dar życia i posługi o. Józefa:

– „Dziękujemy Bogu za jego braterstwo, pracowitość, za proste życie i odwagę w obronie dobra wspólnoty. Niech to pożegnanie będzie dla nas chwilą refleksji i duchowego przebudzenia. Józef zakończył swoje życie we wspomnienie imienia Maryi, a dziś żegnamy go wspominając Matkę Bożą Bolesną. Niech Ona wprowadzi go do bram Raju”.

Po Mszy świętej ciało o. Józefa Hajduka zostało złożone w grobowcu franciszkańskim.

 

 

 

śp. + o. Józef Stanisław Hajduk (1955-2025)

Dnia 12 września 2025 roku w wieku 70 lat, w 44 roku kapłaństwa i 46 roku profesji wieczystej odszedł do wieczności o. Józef Stanisław Hajduk, członek gdańskiej prowincji pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Polsce (Franciszkanów).

Ojciec Józef Stanisław Hajduk urodził się 16 stycznia 1955 roku w Pęczniewie w powiecie poddębickim. Był czwartym dzieckiem Jana i Apolonii z domu Marciniak. Sakrament chrztu św. przyjął 29 stycznia 1955 roku w parafii Drużbin. W roku 1959, kiedy miał cztery lata zmarł jego ojciec. Od tego czasu mama Apolonia sama wychowywała dzieci i prowadziła gospodarstwo rolne. W 1970 roku ukończył szkołę podstawową. W tym roku przyjął także sakrament bierzmowania. Następnie pragnąc zostać rolnikiem przez rok przebywał w domu rodzinnym nie podejmując dalszej nauki, oddając się pracy na gospodarstwie. To zamiłowanie do troski o piękno przyrody kontynuował przez całe swoje życie. Także będąc w przyszłości zakonnikiem w wielu naszych klasztorach, w których przebywał, troszczył się o przyklasztorną zieleń i klasztorne ogrody.

W 1971 roku mając szesnaście lat od swojej rodzonej siostry, która była siostrą zakonną, otrzymał adres do franciszkanów – do których skierował podanie z prośbą o przyjęcie
do Niższego Seminarium w Niepokalanowie. Już w szkole średniej, według opinii wychowawców odznaczał się zdolnościami do przedmiotów humanistycznych, a zwłaszcza do nauki języków.

W 1975 roku po ukończeniu nauki w Niższym Seminarium w Niepokalanowie, złożył podanie z prośbą o przyjęcie do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. Jak sam zaznaczył w podaniu, miał pragnienie służyć Bogu będąc zakonnikiem i w przyszłości kapłanem. W tym samym roku rozpoczął w klasztorze w Smardzewicach nowicjat. Jak zaznaczał o. Ireneusz Żołnierczyk, mistrz nowicjatu – od samego początku nowicjusz Józef bardzo poważnie traktował życie zakonne, był pracowity oraz solidny w życiu wewnętrznym. Po roku próby, 29 sierpnia 1976 roku, pragnąc służyć Bogu i Niepokalanej według woli przełożonych, złożył pierwszą profesję zakonną.

Po ukończeniu w latach 1976-78 studiów filozoficznych we franciszkańskim  Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, w 1978 roku decyzją Ministra prowincjalnego - o. Stanisława Frejlicha, razem z dwoma innymi braćmi został skierowany na kurs języka i dalsze studia w seminarium franciszkańskim w stanie New York w prowincji św. Antoniego w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Po ukończeniu dwumiesięcznego kursu języka angielskiego w Buffalo kontynuował studia teologiczne w Rensselaer. Tam przyjął posługi lektoratu i akolitatu. W czasie studiów w 1979 roku o. Stanisław Frejlich w liście adresowanym do kleryka Józefa poinformował go, iż dwa ostatnie lata studiów teologicznych będzie kontynuował w kustodii kanadyjskiej w Montrealu. W związku z tą decyzją Minister prowincjalny poprosił kleryka Józefa, aby rozpoczął naukę języka francuskiego, który był językiem wykładowym w montrealskim seminarium. Pomysł ten jednak nie został zrealizowany. Po przyjeździe do Polski, w ramach wakacji, od 15 lipca do 14 sierpnia 1980 roku odbył drugi nowicjat w Łodzi-Łagiewnikach. Już następnego dnia, 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Niepokalanowie złożył na ręce  Ministra prowincjalnego Stanisława Frejlicha profesję wieczystą.

25 kwietnia 1981 roku przez posługę ks. bpa Howarda Hubbard przyjął święcenia w stopniu diakonatu.  8 maja 1982 roku w Albany z rąk tego samego biskupa otrzymał święcenia w stopniu prezbiteratu. Mszę św. prymicyjną w swoim parafialnym kościele odprawił dopiero po odwołaniu stanu wojennego, jesienią 1983 roku, kiedy mógł przyjechać do Ojczyzny. Po przyjęciu święceń rozpoczął pracę duszpasterską pomagając we franciszkańskiej parafii w Bridgeport, w której posługiwali bracia prowincji amerykańskiej. 20 kwietnia 1983 roku rozpoczął posługę w kustodii kanadyjskiej. Pierwszym miejscem jego pracy w Montrealu była misja św. Wojciecha, gdzie pracował od 20 kwietnia do 30 września 1983 roku. W 1983 roku złożył prośbę o afiliację do kustodii kanadyjskiej. Następnie do stycznia 1984 roku posługiwał w parafii pw. św. Michała w Montrealu. 27 marca 1984 roku uchwałą rady kustodialnej o. Józef na okres jednego roku został przełożonym domu zakonnego przy parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Peterborough. Tutaj pełnił także funkcję kapelana miejscowego szpitala. Następnie posługiwał w parafii Świętej Trójcy w Montrealu (1 grudnia 1985 - 1 stycznia 1986). W latach 1986-1989 był duszpasterzem pierwszej franciszkańskiej parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Montrealu.

Po powstaniu prowincji Św. Maksymiliana Marii Kolbego, mając na względzie, iż kustodia kanadyjska należy do w/w prowincji - 30 października 1987 roku złożył podanie, prosząc o afiliację do nowopowstałej prowincji. Od 26 lutego do końca października 1989 roku posługiwał w parafii montrealskiej pw. św. Michała. Następnie na trzy lata powrócił do parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Montrealu. Ostatnie osiem lat pobytu w Kanadzie (1992-2000) posługiwał w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Peterborough.

Kończąc po osiemnastu latach posługę na ziemi kanadyjskiej, w 2001 roku powrócił do Polski. Po urlopie zdrowotnym w roku 2002 rozpoczął pracę w Gnieźnie, gdzie posługiwał do 2004 roku. W podaniu z dnia 18 marca 2004 roku zwrócił się z prośbą do o. Jerzego Norela, Ministra prowincjalnego, o zgodę na stałą afiliację z kustodii św. Maksymiliana w Kanadzie do prowincji św. Maksymiliana Marii Kolbego w Polsce. Następnie w latach 2004-2008 posługiwał w parafii pw. św. Antoniego w Gdyni. Tutaj był m.in. duszpasterzem chorych oraz duchowym opiekunem SOS-u franciszkańskiego obejmującego troską ludzi potrzebujących wsparcia. Tutaj w 2007 roku przeżywał także jubileusz 25-lecia święceń prezbiteratu. W wywiadzie jakiego udzielił z tej racji do parafialnego pisma „Ze Wzgórza” stwierdził, iż „najważniejszą rzeczą dla kapłana zawsze jest nauczenie się wielkiej miłości do człowieka”. Kolejnym miejscem posługi o. Józefa była Ostróda, gdzie pracował w latach 2008-2010. Kolejna obediencja pokierowała go do klasztoru w Darłówku, gdzie przeżył dwa lata (2010-2012). W 2012 roku ponownie powrócił do Gdyni, gdzie posługiwał przez  kolejny rok. Od 2013 do 2016 roku decyzją Ministra prowincjalnego – o. Jana Maciejowskiego był duszpasterzem parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie. Tutaj także podjął obowiązki poborcy klasztoru. Następnie przez rok posługiwał w klasztorze i parafii pw. Podwyższenia Świętego Krzyża w Kołobrzegu. Tutaj pełnił m.in. obowiązki asystenta duchowego lokalnej wspólnoty Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. W roku 2017 ponownie wrócił do klasztoru w Darłówku, gdzie przebywał trzy kolejne lata. Następnie w latach 2020-2024 decyzją Ministra prowincjalnego o. Wojciecha Kuliga był duszpasterzem parafii pw. Świętej Trójcy w Kwidzynie. Tutaj przez trzy lata pełnił także posługę kapelana miejscowego szpitala.

Ostatni rok swojego życia przeżył w klasztorze w Lęborku, posługując m.in. jako spowiednik w lęborskim Sanktuarium św. Jakuba Apostoła. Trzy tygodnie przez śmiercią zdiagnozowano u niego chorobę nowotworową, która była przyczyną jego śmierci. Zmarł w roku, w którym świętujemy 800-lecie powstania Pieśni Słonecznej.

Uroczystości pogrzebowe śp. + o. Józefa Hajduka odbyły się 15 września 20025 roku w Sanktuarium św. Jakuba Apostoła w Lęborku. Mszy św. pogrzebowej przy udziale braci z klasztorów prowincji przewodniczył o. Wojciech Kulig, Minister prowincjalny. Przełożony prowincji wygłosił także homilię oraz przewodniczył uroczystościom pogrzebowym na lęborskim cmentarzu. Trumna z ciałem o. Józefa została złożona w grobowcu franciszkańskim.