Święcenia u franciszkanów 2026

W sobotę, 6 czerwca 2026 r., w kościele Świętej Trójcy w Gdańsku odbyła się uroczysta Eucharystia, podczas której dwóch braci mniejszych konwentualnych przyjęło święcenia. Biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej, bp Piotr Przyborek, udzielił br. Gabrielowi Kyalo Munyao z Prowincji św. Franciszka z Asyżu w Kenii święceń diakonatu, natomiast o. dk. Grzegorzowi Zabłotnemu z Prowincji św. Maksymiliana Marii Kolbego święceń prezbiteratu.

W liturgii uczestniczyli współbracia zakonni, rodziny święconych, duchowieństwo oraz licznie zgromadzeni wierni. Tegoroczna uroczystość miała szczególny wymiar również dlatego, że odbywała się w Roku Jubileuszowym 800-lecia Paschy św. Franciszka z Asyżu.

Święcenia w cieniu Paschy św. Franciszka

Nawiązując do jubileuszu, bp Piotr Przyborek przypomniał ostatnie lata życia Biedaczyny z Asyżu. Zwrócił uwagę, że choć św. Franciszek kojarzony jest często z radością, umiłowaniem stworzenia i prostotą życia, to istota jego świętości objawiła się szczególnie w cierpieniu i głębokim upodobnieniu do Chrystusa Ukrzyżowanego.

- To właśnie poprzez stygmaty, cierpienie i utratę wzroku Franciszek coraz bardziej jednoczył się z Chrystusem cierpiącym - podkreślił kaznodzieja.

Biskup przypomniał słowa św. Pawła z Listu do Galatów: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”, wskazując, że są one programem każdego powołania kapłańskiego i zakonnego. Święcenia nie są jedynie źródłem radości, lecz przede wszystkim przyjęciem na siebie życia Chrystusa, który przeszedł przez krzyż do zmartwychwstania.

- Przyjęcie Chrystusa Ukrzyżowanego nie odbiera człowiekowi radości. Przeciwnie, prowadzi do doświadczenia głębokiej radości płynącej z jedności z Bogiem - mówił bp Przyborek, przypominając, że właśnie po utracie wzroku św. Franciszek napisał słynną Pieśń słoneczną, hymn uwielbienia za piękno stworzenia.

Diakon - człowiek słowa i Ducha Świętego

Zwracając się do br. Gabriela, biskup przypomniał, że istoty diakonatu nie można sprowadzać jedynie do posługi przy ubogich czy „obsługi stołów”, o której wspominają Dzieje Apostolskie. Za wzór diakona wskazał św. Szczepana - człowieka pełnego Ducha Świętego i mądrości, którego przepowiadaniu nikt nie potrafił się oprzeć.

- Podstawową posługą diakona jest głoszenie słowa Bożego z mocą - podkreślił kaznodzieja.

Jednocześnie przypomniał, że głoszenie Ewangelii zawsze wiąże się z gotowością ponoszenia konsekwencji. Św. Szczepan pozostał wierny Chrystusowi aż do męczeństwa, modląc się za swoich prześladowców. Podobną gotowość odnajdujemy także w życiu św. Franciszka, który wyruszając do sułtana podczas wypraw krzyżowych, był gotów oddać życie za Ewangelię.

Drugim wzorem dla nowego diakona stał się św. Filip. Bp Przyborek zwrócił uwagę na jego całkowite poddanie się prowadzeniu Ducha Świętego oraz gotowość do podejmowania misji bez oczekiwania natychmiastowych owoców.

- Czasem siejemy słowo, ale nie dane nam jest oglądać plonów. To Bóg daje wzrost - przypomniał, odwołując się do historii chrztu etiopskiego dworzanina.

Kapłaństwo jako droga nieustannego podążania za Chrystusem

Do o. dk. Grzegorza Zabłotnego biskup skierował refleksję nad istotą kapłaństwa. Wskazał trzy ewangeliczne etapy, które wyznaczają drogę każdego prezbitera. Pierwszym jest wezwanie Chrystusa: „Pójdź za Mną”. Jak zaznaczył kaznodzieja, kapłan nie ma wyprzedzać Chrystusa, ale pozwolić się prowadzić Temu, który zna drogę. Drugim etapem jest nieustanne towarzyszenie Jezusowi. Przywołując scenę wyboru Apostołów z Ewangelii św. Marka, bp Przyborek przypomniał, że Jezus powołał ich przede wszystkim po to, „aby Mu towarzyszyli”.

- Im bliżej Chrystusa jest kapłan, tym pełniej może realizować swoją misję - mówił.

Trzecim wymiarem kapłaństwa jest codzienne sprawowanie Eucharystii. Kapłan wypowiada słowa Chrystusa: „To jest Ciało moje za was wydane”, ale jednocześnie sam jest wezwany, by swoje życie uczynić darem dla innych.

- Jak bardzo trzeba utożsamić się z tymi słowami i każdego dnia wydawać siebie dla zbawienia człowieka - podkreślił biskup.

Przypomniał także o wielkim darze sakramentu pojednania, który kapłan nie tylko sam przyjmuje, ale także sprawuje wobec wiernych, stając się narzędziem Bożego miłosierdzia.

Czuwajcie i módlcie się

Mówiąc o źródłach kapłańskiej wierności, bp Przyborek wskazał na dwa szczególne filary: adorację Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo do Matki Bożej. Nawiązując do modlitwy Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, przypomniał wezwanie skierowane do Apostołów: „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie”.

- W kapłaństwie nie można zapomnieć o codziennym trwaniu przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie - mówił, zachęcając do wiernej adoracji i osobistej modlitwy.

Ponieważ uroczystość odbywała się w pierwszą sobotę miesiąca, szczególne miejsce w homilii zajęła również Maryja. Biskup przypomniał, że pod krzyżem Chrystus powierzył swoją Matkę umiłowanemu uczniowi, a wraz z nim wszystkim kapłanom i wierzącym.

- Maryja jest Matką kapłanów. Warto uciekać się do Jej wstawiennictwa i pozwalać, by prowadziła nas coraz bliżej swojego Syna - podkreślił.

W Roku Jubileuszowym 800-lecia Paschy św. Franciszka słowa bp. Piotra Przyborka przypomniały, że zarówno diakonat, jak i prezbiterat są przede wszystkim drogą coraz głębszego upodobnienia do Chrystusa.

Nowo wyświęconemu diakonowi Gabrielowi oraz neoprezbiterowi o. Grzegorzowi życzymy obfitości łask Ducha Świętego, wierności franciszkańskiemu charyzmatowi oraz nieustannej radości płynącej z życia oddanego Bogu i ludziom.